حرفهایم

هنوز کاهگلی ست

کسی در این شهر

دردهایم را نمی فهمد

شبیه

ستاره های شهر نشین

تنها، کنج تاریکی

به تو فکر می کنم

کسی به فکر آبی ترین ستاره نیست

و تو

روی ابرها

بی خیال قدم می زنی...



پ.ن :

      نیستی و ماهی ها

             دریا نمی خواهند

                         و صدفها

                               آغوش ساده ی این گریه می شوند...