شاید ...

گم کرده خواب را

نبض پلکهای خیس باغ

و نجوای ابر

حجم سنگین سکوت را شکسته

آنقدر هوا بارانی ست

که از چادر خورشید

آب می چکد روی سیب

با غ تنها

من تنها

کوچه از سکوت خالی

بغض در من لبریز

و شب از غم سرشار

دارم هذیان می گویم

غر می زنم

داد می کشم

اما حتماً

پیش از این مرده ام

که کسی نمی شنود

نمی بیند

که شعله زندگی در من نمی جوشد

و آوار صدای خسته ام

روی خودم خراب می شود

اصلاً نمی دانم

کجای رفته عمر

و در کجای رویش اندوه

خاک شده ام

نمی دانم

شاید مرده ام ...

 

 

هوای شعرهایم بهار

              و دفترم عشق

        چهارگوشه اتاق بود و صدایم

                          که دیگر خسته نبود

                                                 درد نبود

                                      حتی مثل بید قدیمی کوچه مان

                                                                         نمی لرزید

                 کاغذ پاره های شعر

                               رنگ و بوی دیگری داشت

                                                       و لالایی خیال

                                                              دلم را نوازش می کرد

     باران می بارید

            و من از پشت پنجره اتاق کوچک زیر شیروانی خانه عمو

                                                               داشتم تماشاش می کردم

                                                                      می بارید و می بارید و می بارید

                         وقتی بیدار شدم

                                     کویر بود و هیچ ابری

باران نداشت

                         و هنوز صدایم

                                                                درد بود و درد بود و درد ...

شب سکوت است و سکوت

سینه ام مانند دشتی بیکران و سرد خاموش است 

در میان کوچه های شهر حزن آلود دل

کاروان اشک در جوش است

تو گوئی در زمستان است فروردین

هوا سرد است و سیلی می زند بر برگها طوفان

به ناگاهی خروش رعد می آید به گوش از دور

ز پی مشتی به روی سینه گلها زند باران

در هوای سرد امشب ، می دوند انگار بر سطر هوا دمها

نفسها در میان سوزش سرمای شب قندیل می بندد

غم آلوده سرودی در میان کلبه تاریک دل جاری ست

ولی تاب نوشتن نیست ، دستم را به زنجیری ، صدای باد می بندد

تو گوئی شعر بر روی لبان خسته ام یخ بسته است

در شب یلدای پرآشوب این شهر حزین

چشمهایم در اتاقی ساکت و خاموش و دربسته

رو به قاب تازه دیوار می بارد غمین

در خیال خاطرات سالهای دور

از نگاه او هزاران بوسه می چینم

و در غمگین ترین شبها ، سخن با ابرها باگریه می گویم

فرو ریزید باران را ، و من آهسته می میرم...