| تبليغات | X |
|
قطره قطره تمامم را روی قالی ها روی گلدانهایی که عطر شمعدانی نمی دهند می چکانم تقصیر تو نیست نیستی زمان همیشه جنگل را درون فراموشی و باد رها می کند نیستی و در من کسی مرده، بوی کافور می دهم. 88/6/8 پ.ن: چترها را باید بست زیر باران باید رفت
باران که بند بیاید از برگهای چنار سر می خورم روی گندم و تو بی هوا هورا می کشی برای بوسه ای خیس زیر برگهایی که هنوز چکه می کنند... ********* می دانم که دست باد موهایم را شانه نخواهد کرد و پریشانی رویا را هیچ ستاره ای مرور اما مطمئنم دوباره گلاب می گیرم از خورشید نزدیک قلب دورترین پونه . ******** پریشانی ام به یکماه بعد فکر می کند و تمام تنم ، سرد پشت به خورشید پاییزی خاکستری را جوانه می زند گلهای قالی را پرپر کرده ام چرا گلدانهای خیس فراموش می کنند دستهایم که با اندوه نسبت خونی دارد هر روز از کدام سمت خورشید باران می شود عجیب دلم گرفته هوس یک لیوان آب یخ کرده ام... پ.ن 1 : من در تو جا مانده ام یا تو در آینه ی عشق که هنوز نگاهم با خیالت شور می خواند... پ.ن 2 : مشکلاتم با کوه هم قبیله اند گویا قطره اشک تنهایی ترس دست به دست داده اند تا کم بیاورم...
|
About
وقتی که می خندم
Home
|
